ขอโทษนะคะ ขอโทษนะคะ
คำพูดคำนั้นน่ะไม่เคยอยู่ในหัวของฉันเลยสักนิด
หายไปซักที หายไปซักที
รีบหายไปจากที่ตรงนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ
ทั้งที่คิดว่ามีแค่ฉันเพียงคนเดียวที่ได้รับ 'สิทธิพิเศษ' มาโดยตลอด
เลยไม่เคยคิดเอะใจอะไรเลย
คนชนชั้นติดดินอย่างเธอน่ะเหรอ
ที่คิดริอาจจะมาแย่งชิง
ของล้ำค่าแสนสำคัญเพียงหนึ่งเดียวของฉันไป
ก็แหม อย่างเธอที่คลานไปมาอยู่บนผืนดิน
ก็ทำได้แค่แหงนมองขึ้นมาเท่านั้นเองนี่นา
อย่างเธอน่ะไม่มีทาง
เอาชนะความสวยงามของปีกคู่นี้ไปได้หรอก
ฉันไม่ได้กลัวอะไรสักหน่อย
ทั้งที่ฉันก็ไม่ได้กลัวอะไรเลยแท้ๆ
เจ็บปวด
ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน...
คงแค่คิดไปเอง
ฉันคงแค่คิดเพ้อไป
ฉันคงแค่คิดมากไปเอง...
อา
เธอไม่ยอมพูดคุยด้วยสักคำ
แม้แต่หน้าก็ไม่ยอมหันมามอง
ถึงแม้จะรู้สึกตัวอยู่
แต่ก็ยังคงหลงมัวเมาไปกับเธออยู่ดี
บางทีก็ถูกทิ้งระยะห่างออกมา
บางครั้งก็ถูกทำตัวเอาแต่ใจใส่
ไม่เคยได้บอกความรู้สึกตัวเองออกไปเสียที
ก็เพราะไม่ว่ายังไงก็ไม่อยากถูกเกลียดนี่นา
ทั้งที่อุตส่าห์
คาดหวังไว้
ตั้งตารอมาจนถึงขนาดนี้แท้ๆ
ยิ่งคิดมาก มากขึ้นเท่าไหร่
ก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกที่มีอยู่รุนแรงมากขึ้นไปอีก
ใช่แล้วล่ะ
ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของหมอนั่นคนเดียวเลย!
คนชนชั้นติดดินอย่างเธอน่ะเหรอ
ที่คิดริอาจจะมาแย่งชิง
ของล้ำค่าแสนสำคัญเพียงหนึ่งเดียวของฉันไป
ก็แหม อย่างเธอน่ะคงทำได้แค่
นึกขอบคุณชีวิตอันมีขีดจำกัดของตัวเองเท่านั้นเองนี่
ก็เพราะว่าปีกคู่นี่ของฉันน่ะ
จะไม่มีวันเสื่อมสลายไปและคงอยู่ตลอดกาลยังไงล่ะ
ฉันไม่ได้กลัวอะไรสักหน่อย
ทั้งที่ฉันก็ไม่ได้กลัวอะไรเลยแท้ๆ...
เจ็บปวด
ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน...
คงแค่คิดไปเอง
ฉันคงแค่คิดเพ้อไป
ฉันคงแค่คิดมากไปเอง...
ทั้งที่ฉัน
คาดหวังไว้
ฝันหวานไปว่ามันจะเป็นไปดังหวัง
ยิ่งหัวเราะมากเท่าไหร่
ก็ยิ่งทำให้โมโหมากขึ้นเท่านั้น
ใช่แล้วล่ะ
ทั้งหมดนี่น่ะเป็นความผิดของหมอนั่นคนเดียวเลย!
ขอโทษนะคะ ขอโทษนะคะ
คำพูดคำนั้นน่ะไม่เคยอยู่ในหัวของฉันเลยสักนิด
หายไปซักที หายไปซักที
รีบหายไปจากที่ตรงนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ
ทั้งที่คิดว่ามีแค่ฉันเพียงคนเดียวที่ได้รับ 'สิทธิพิเศษ' มาโดยตลอด
เลยไม่เคยคิดเอะใจอะไรเลย
อย่างเธอน่ะ
คนชนชั้นติดดินอย่างเธอน่ะเหรอ
ที่คิดริอาจจะมาแย่งชิง
สิ่งล้ำค่าแสนสำคัญเพียงหนึ่งเดียวของฉันไป
ก็เพราะเธอน่ะทำได้แค่คลานไปมาบนผืนดิน
ทั้งที่สกปรกขนาดนั้นจะไปน่ารักได้ยังไงกัน
นี่ไง เธอดูสิ
ปีกคู่นี้ของฉันที่เธอเคยชื่นชมมันน่ะ
มันสวยใช่ไหมล่ะ
คนชนชั้นติดดินอย่างเธอเนี่ยนะ
ที่เป็นฝ่ายได้รับเลือก
แล้วฉันก็เป็นฝ่ายที่ต้องถูกเขี่ยทิ้งไปอย่างนั้นเหรอ
มันเป็นความผิดของนายนั่นแหละ
แบบนี้น่ะมันต้องมีอะไรผิดพลาดไปแน่ๆอยู่แล้ว
ร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว
จนแม้แต่คำว่า 'ขอโทษ' ก็ไม่อาจส่งไปถึงได้อีก
ฉันรักเธอมากจริงๆนะ
เธอผู้มีเพียงหนึ่งเดียวของฉัน
เหลือไว้
แค่เพียง
ความโศกเศร้า
เสียใจ
เพียงอย่างเดียว
ในบทจบของเรื่องที่ลงเอยแบบนี้
แล้วบทบาทของ 'คนทรยศ'
คนนั้นก็คงต้องเป็นฉันที่ต้องแบกรับมันเอาไว้ใช่รึเปล่า