Ku pingin njaga njaga
Bab kang wigati
Sanajan angel, sanajan aku ringkih
Ku gak nduwe pilian kanggo meneng dhewekan
Sanajan aku mlayu terus, mlayu, mlayu
Apa isih ora cukup?
Neng sapa wae ku ngajeng-ajeng, ora bakal kekabul
Tansah lara kang katon cetha
Kanthi kejem lan kuate
Ku kelaran
Nanging ku nekad kanggo mertahanke sekabehane
Banyu mata kang tumetes ing dina iku
Dudu, dudu amung abang-abang lambe
Aku mesthi bisa mbuktekake
“ora mungkin bisa”
Ing ngendi anane keadilan iku?
Ora ana kang bisa dakgayuh nganggo tangan cilik lan ora nduwe daya iki
Bodhone aku iki
Sekabehane, sekabehane
Dakpikir arep segampang apa urip iki yen kabeh ngilang
Sekabehane, sekabehane
Namung neraka kang nunggu neng kana
Sakabehane, sakabehane
Bakal dakjaga, aja kuatir
Sakabehane, sakabehane, sakabehane
Aku tansah ngupaya dhewekan
Senajan ameh remuk
“nanging aku wis nduweni tekad”
Kelaran, nanging aku tetep nrensanimu
Ku pingin njaga, njaga
Bab kang wigati, wigati
Ku pingin njaga, njaga
Bab kang wigati, wigati
Sakabehane bab kang wigati
Pingin ku uculake, ning ora bisa
Sanajan wedi, sanajan angel
Ku ora nduwe pilian kanggo meneng wae
Sanajan aku mlayu terus, mlayu, mlayu
Apa isih ora cukup?
Neng sapa wae aku ngajeng-ajeng, ora bakal kekabul
Kanthi lara kang katon cetha iki
Awakku keantem lan klelep ing udan
Lan pinginku nangis, nanging
Banyu mata kang tumetes dina iku
Aku nduweni tekad kanggo mertahanke sekabehane
Dudu, dudu amung abang-abang lambe
Dadi, mesema nganti suk wancine
“kekepen aku”
Sanajan rasaning iki ora bakal tumekan
Saiki tangan sing cilik iki
Dadekna siji karo kancane
Sakabehane, sakabehane
Sanajan kabeh ora bakal mbalik kaya asale
Sakabehane, sakabehane, sakabehane
Supaya ora remuk
Kula tansah meneng dhewekan
“kasunyatane padha wae”
Kelaran, nanging aku tetep nresnani awakmu