Otobüsteki son veda | Tuyu
Öldürdüğüm yaşamların sayısını sayamazdım küçükken.
Küçük bir canlıyı gömdüm ve kaygısızca güldüm eve dönerken.
Şuan anımsıyorum, ilk başta ölmekten memnundum.
Etrafı çevreleyen hava çok yoğun,
Yaşama isteğim çalınmış durumda.
Uzun süreli olsa bile,
Bu hayat yalnızca hiç yardımcı olmayan bir kırışıklık.
Kalbim bu umutsuz yaşam görüşü için senin kulaklarına işleyen ve beni kusturan bir anlayışla yas tutuyor.
Sonlandırmak istediğim yaşamın ne önemi var ki?
Bu bencillik mi?
Ne düşündüğümü ben bile bilmiyorum.
Eğer gelecekte, bu yanma yatışmazsa,
O zaman beni bıçakla, öldür ve uzaklara götür.
Otobüsteki son veda.
Gençken ne kadar aptal olduğumu asla unutamam.
Ne zaman düşündüğümü bile hatırlamadığım bu saçma fikirleri aklımdan çıkaramıyorum.
Neden şimdi düşündüğümde anlıyorum ki bunları?
Karşılık verdiğim için memnunum.
Renksiz bir kalabalık arasında yürümek,
Değerimi göstermeye çalışmak.
Sadece mutluluk için anlamsız bir teşebbüs,
İşe yaramazdan başka bir şey değil.
Boş kalbim aceleci ve huzursuz bir telaşla yönlendiriliyor.
Ama zamanda geriye gidemem.
Yok olmak isteyen bir yaşamda önemli ne gerçekleşebilir ki?
Bir sorunun mu var?
Senin görüşüne ihtiyacım yok.
Eğer gelecekte hâlâ yaşamak için çaba sarf etmem gerekiyorsa,
O zaman beni bıçakla, öldür ve uzaklara götür.
Sonlandırmak istediğin yaşamda bir anlam var mı?
Sadece yok olmak isteyen bir yaşam için hayaller var mı?
Yok.
Sonlandırmak istediğim yaşamın ne önemi var ki?
Ne kadar zor biliyor musun?
Anlayan kimsenin olmaması.
Eğer gelecekte hâlâ bu yaşamın yasını tutuyorsam,
O zaman beni bıçakla, öldür ve uzaklara götür.
Bu yapabileceğim ilk ve son kötülük.
Otobüsteki son veda.
Ama ben pişman oldum, çığlık attım ve yağmur yağdı.
Çeviren: sbenela